Wednesday, 23 March 2011

Aynadaki Ben

Aynaya bakıyorum. Kendimi görüyorum. Yüzümdeki beğenmediğim şeyleri düzeltiyorum. Fondotenle kapatıyorum. Kafamdan fırlayan çirkin saçları geri itiyorum. Gülümsemeye çalışıyorum. Görüntüyü, ağzımın oluşturduğu kareyi beğenmiyorum, gülümsemekten vazgeçiyorum.Sonra gözüme bir şey takılıyor.Sanki o aynadaki ben değilmişim, karşıdakinin ruhunu görüyorum. Kusurları var, fondoten sürüyor ancak işe yaramıyor. Kafasından dışa vurulan çirkin şeyler, düşünceler var. Geri sokamıyor. Ne kadar denese de saklayamıyor. Olmuyor. Sonra dişlerini ve dilini görüyorum. Dili keskin, kıvrak bir bıçak gibi adeta, dişlri ise dönen diliyle beraber zaten bozuk olan görüntüyü bozuyor. Sonra dalıyorum. Karşımdaki bana hiç yabancı gelmiyor. Elini bana uzatıyor. İstemsiz, ben de uzatıyorum. Ellerimiz değiyor birbirine, arada bir ayna olduğunu tekrar anımsıyorum, anlamıyorum. Acaba hangimiz gerçek, insanlığın olduğu tarafta?

No comments:

Post a Comment