Monday, 27 May 2013

Heart in the dumpster



           It all started one rainy Tuesday afternoon. The wind was whistling through my ears and a flurry of yesterdays snow was stalling my feet as I walked down the Fifth Avenue of Manhattan, New York in my denim jacket, which was obviously unsuitable for the weather. For a moment, I even thought that I’d prefer Brooklyn’s muggy summer. Under this hideous rain, I felt like an ablutophobic cat. I wished I had stayed for a few more hours. But I’d prefer being soaked as an innocent man from the outside than to take the risk of getting arrested.

            You’re now probably wondering what I was doing that Tuesday afternoon in the most crowded district of New York with a risk of getting arrested. To be honest: I hadn’t the slightest idea. I frequently checked if my moccasins had any bloodstains on them. After half an hour of avoiding suspicious and ignorant eyes of all the bimbos and the so-called successful businessmen of New York, I had finally reached the café where we were supposed to meet. I didn’t know what we would do. I didn’t know where we would go. I didn’t even know if she’d show up or not. After exactly 38 minutes of waiting, I ordered a bottle of scotch. I had already drunk half of the bottle and was questioning the accuracy of my actions when she finally decided to show up. She was wearing a blue V-neck sweater with unmatching brown sunglasses. She was the only thing I thought I loved in this dreadful city.

            When she was instinctively approaching my table, I knew that she hadn’t noticed the terrified expression on my face. As she started to talk about what she did that day, the images of the dead body; now lying at the dumpster haunted my soul and with her ignorant guffaw, I knew I didn’t mean anything to her. Was I going to spend the rest of my life trying to dodge the law for this wench? How could she not care about me after all that I've done for her? As she lit a cheap cigarette and blew the smoke in my face, I ran out of the café. I ran to the countryside. I ran to the woods. I ran until it was too hard for me to avoid reality.

I had killed my wife for a prostitute.

Sunday, 26 May 2013

Babylon Soundgarden 2013- Polaroid Project

 İşte Natalia Tena!
 Güvenlik görevlisine rağmen ihtişamı belli.
 Crew + Yancı adam
 Double dare me double dare me I'd go anywhere!
 Kafası iyi.
 Saz çalan adam <3 <3 <3



Babylon Soundgarden 2013

Babylon Soundgarden'ı aylardır iple çekiyorduk ve sonunda o gün geldi çattı! Serra'nın emri üzerine saat 10.30'da buluştuk ve sabah "Dreamteam moins Elif" olarak kahvaltı ettik. Sonra uzun uğraşlar sonucu Parkorman'a geldik ve Ilgın'la buluştuk. 18 yaş üstü olmasına rağmen bir şekilde içeri girdik ve biz daha standların hepsini gezemeden bir baktık hop Sattas konseri başlamış.  İlk defa dinliyor olmama rağmen Türkçe Reggae yapan bu grubu baya beğendim. Bu şekilde saat 00.00'a kadar bırakmayacağımız en ön sırayı kapmış olduk. Bu sırada içerisi dolmaya başlamıştı ve Ilgın bir kızı göstererek elbisesi çok güzelmiş dedi, hepimiz de onayladık.(Şimdi ne alaka diyeceksiniz ama birazdan anlaşılıcak.) Sonra -kahvaltı edeli 1 saat olmasına rağmen- acıktık ve daha hiç sıra yokken hot dog yedik. Ama içecek standları hakkında aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bizi 3 farklı yer birbirine yönlendirdi o sıcağın altında.

Her neyse, sonra sahneye Baba Zula çıktı. Her üyenin kafası ayrı iyi olduğu için baya eğlendirici görüntüler ortaya çıktı. (Mesela saz çalan adam bir ara sahnenin yanındaki parmaklıkların arasından aşağı indi.) Gittikçe güneş batarken Türk gruplardan en son İlhan Erşahin's İstanbul Sessions vardı. Öncekiler kadar eğlenceli olmasa da gayet güzel müzikleri vardı ve Molotov Jukebox'dan önce bizi sakinleştirdi.

Sonra beklenen an geldi! Biz yerimizde çökmüş Molotov Jukebox'ın sahneye çıkmasını beklerken o elbisesini beğendiğimiz kız sahneye çıktı. O anda jeton düştü. O kız Natalia Tena'ymış; yani Game of Thrones'daki Osha, Harry Potter'daki Tonks ve Molotov Jukebox'ın solisti! Bu şekilde Natalia'sı, aşırı tatlı kemancısı, cool basçısı, ton ton trompetçisi ve şirin bateristi ile Molotov Jukebox çalmaya başladı! O kadar canayakınlardı ki soundchecklerini kendileri yaptılar. Biz hoplarken zıplarken kadının polaroid'unu çekiyim dedim ve çekerken kadın poz verdi! Sonra ben el sallayınca da el salladı! Bana göre festivalin en güzeli olan bu konser bittikten sonra bütün grup üyeleri gitti. Sonra baterist bir şey almak için sahneye geri çıktı ve hepimiz bir ağızdan "Throw your drumsticks! DRUMSTIIIIICKSSSSS!" diye bağırdık. Herhalde daha önce sorulmadığındandır, adam önce anlamadı.

Sonra anladı ve: o üstü yeşil sarılı baget havada uça uça elime düştü! MOLOTOV'UN BAGETINI KAPTIM fjdsfghj!!!

Gerçekten mükemmel olan bu andan sonra hepimiz yorulmuştuk. Yine olduğumuz yere çöktük.

Sonra gecenin son iki grubundan Kings of Convenience çıktı. Çok tatlı olmaları ve seslerinin çok güzel olmasına rağmen sarışın olan bir naz yaptı anlatamam. Şarkıların arasında sürekli "Konuşmak için gelenler öbür sahnelere gitsin" tadında şeyler söyledi. Ya biz para verip gelmişiz, senin slow müziğinde ister zeybek oynarız ister dedikodu yaparız sanane? Bir kere iki kere de değil 5-6 kere söyledi bunu. Sonrasında şirin danslar yaparak telafi etmeye çalıştı ama ben sempatimi çoktan kaybetmiştim. Yine de Kings of Convenience müzik açısından bakarsak gayet iyiydi.

En son grup olarak DeVotchka vardı. O zamana kadar 6-7 kişi olan grubumuz 3 kişiye düşmüştü. (E tabi yoruldu herkes.) Sonrasında grup üyeleri sahneye çıktı, bir şişe şarap sahnede yere konuldu ve Rus magandası kılıklı George Clooney'nin iki kere yandan yemişi antipatik solistinde çıkmasıyla konser başladı. Grubun müziğinin gayet iyi olmasına rağmen 2'den beri konser dinliyor olduğumuz için dışa vuracak bir enerji kalmamıştı. Ama gitar çalan "emekli matematik öğretmeni" kılıklı adam ya da bizim ona verdiğimiz isimle a.k.a. "Şencan" ve mükemmel keman çalan adam bizi gayet eğlendirdi. Konserin bitmesine yakın solist amcamız yerde duran şarap şişesini aldı ve mantarını seyircilere doğru fırlattı. Mantar gözümüzün önünde Berrak'ın önünden sahne ve izlenen yerin arasına düştü. Biz güvenlikten gayet masumca vermesini istedik ama o mantarı yerden aldı, bize verir gibi yaptı ve cebine attı :((

Genel olarak çok güzel geçti Babylon Soundgarden 2013.

Ama son bir ricam var, ya fotoğrafçı diye geçinen gri bileklikli tipler gelecek konserlerde bütün konser boyunca önümüzü kapamasınlar ya da ben de onlardan biri oliyim?



Mina

Thursday, 16 May 2013

The one?

Almost everyone in our days defines themselves as "forever alone".

But how many of them really are? How many of them really gave love a chance? What does forever alone mean anyway? If it means never being loved by a single human being on earth (and no an alien you see in your dreams does not count), never even getting a tiny little piece of attention, than no. I personally don't believe that anyone will be "forever alone".

There are 6.867.171.543 people living on our planet right now, waiting to find "the one", another cliché that people hopelessly believe in. But what if there actually is "a one" for everyone? What if, you, calling yourself "forever alone" are wasting your precious time sitting and complaining all day long? Shouldn't you be giving the stranger, you future lover, the soul mate in your dreams, at least a chance before referring to yourself with an unattractive name?

The most important question is: "Why avoid love when eventually, you're going to die?"

Everyone talks about "carpe diem" and seizing the day but how many of us really bring it into action? Maybe we make fun of people who constantly use the popular hashtag #YOLO but isn't it actually true?

You do live only once.

What I am suggesting is: Stop whining and calling yourself forever alone. Accept the fact that somewhere out there there is someone that shares the same taste in music or movies or even the same life style as you. There is someone out there for you.  Don't sit on your couch all day.

Go out.
Explore.
Create.
And most importantly,
love without fearing.


Get out there and find your lebenslangerschicksalsschatz.




Watch this and cheer up: http://www.youtube.com/watch?v=EHV0zs0kVGg




Mina.

Tuesday, 14 May 2013

Marji?

Öncelikle belirtmek isterim ki bu yazıları bir yerde paylaşmadığım için, kimsenin alınmaya hakkı yok. Bugün neden bilmiyorum, belki de fizik dersinde içimdeki nefretin artmasındandır, çok fena eleştiresim var. Özellikle şu 2013 yılında yaşıtlarımın geçirdiği özentilik ve yapmacıklık evresinden gerçekten hiç hoşlanmıyorum. Sorun bende mi bilmiyorum ama bence bir insanın sevilmesi için sosyal medyada, ya da özellikle Instagram'da, günde 10 tane selfie paylaşması gerekmez. Eğer bir kişi seni günde 10 fotoğrafını görmeden önce sevmiyorsa, gördükten sonra da duygularının farklı olucağını sanmam. Sadece bizim ülkemizde, benim yaş grubumda mı var bu "ilgi açlığı" bilmiyorum.

Sanırım insanların anlamadığı şey; kişiliklerinin twitter/tumblr url lerinin görülmesiyle, instagram'da paylaştıkları white tumblr girl quotelarıyla ve baskılı tshirtleriyle değişmediğidir. Şimdi kesin okuyan birinin aklından geçen şey "ay sen sanki hiç bişey baskılı t-shirt giymiyosun, sanki tumblr url'n jake-blues değil"dir. Tabiki bu sıraladıklarınızın hepsini yapıyorum. Ama önemli olan benim gerçekten olduğum kişi olduğum için bunları yapmam. Birilerinin gözüne girmek ya da marjinal olmak için değil. Marjinallik nedir ki zaten? Bir insan başkalarından farklı bir şey seviyorsa hemen "ooo marji olmaya çalışıyo" oluyor. Ama gerçekten herkes sizin sevdiğinizi sevmek zorunda mı? İnsanların anlaması gereken bir şey daha: başkalarını etkilemek için yaptıkları şeyleri diğer insanların da yapması gereken bir şeymiş gibi değerlendirecek kadar inanmamak lazım.


Çünkü sizin doğrularınız herkes için geçerli değil.
“Hayatta en büyük kaygım o olmuştur, Her şey yok olup sadece o kalsa, ben yine var olurdum. Her şey yerinde kalıp da o ortadan kaybolsa, evren bana tamamen yabancı olurdu...”

-Uğultulu Tepeler

Letter to Anne Frank

Dearest Anne Frank,

I know, i was born ages after your death and i know i will never get the chance to meet you. I really enjoyed reading your diary and in the mean time i realised that there is no reason for not being happy. If you could be happy no matter what in that Secret Annexe of yours, I have no idea why shouldn't everyone be happy. Nothing can hold us back from living our lives as we want to. Even if we have some difficulties, we can get over them by confiding in people and realising what really is important and what is not.

Without realising, you have taught millions of people how to be happy in all conditions and never giving up on our ideals. I understood after reading your diary that even if we lose all our money, all our goods and properties; if we still have a little bit of happiness stuck in our hearts, we can always be happy. I truly understand all your feelings and i see a bit of myself in you.

After seeing what you have experienced, seeing how you've suffered; i promise you that i will always try and be happy no matter what happens. I will always look at the bright side of life. I will never think of the misery but the beauty that still remains. Thank you for being my guiding light. I will never forget about your diary and i will never give up on my dreams and ideals. Thank you for teaching me all these.


Yours truly, Mina.
"Now there's green light in my eyes,
And my lover on my mind,
And I'll sing by the piano, tear my yellow dress and,
Cry and cry and cry,
Over the love with you."

Wednesday, 8 May 2013

Küçük dip not

Blog yazılarımı paylaşmmaya karar verdim. Yani paylaşmama derken private yapmiycam tabiki ama twitterda facebookda "BAKIAAAANN BLOG YAZDIAAAMM" dememeye karar verdim. Hani cidden ilgi çekici bir şey yazmamşsam.


M

Geri dönüş yazısı (I guess?)

Öncelikle eskisi, yani 2 yıl öncesi, kadar yazmadığımı fark ettim. Hatta bu yıl ne olduysa toplasam 3 yazı falan yazmışım. İlham gelmediğinden de değil, yani, kelimeler doğru şekilde çıkmıyordu. Şu anda bile tam olarak ne yazıcağımı bilmiyorum ama bir şey bilgisayarımı açıp bu sayfaya girmemi sağladı. Bugün sınavların son günüydü ve- hayır ne yazık ki hala son kimya, fizik ve biyoloji sınavlarımı olamadım- bu yılki son ortak sınav haftası bitti! Şu anda kötü not beklediğim dersleri sıralarsam: fizik, matematik, edebiyat olur. Ama bunlara kesinlikle kafayı takmıyorum çünkü yaz geliyor!

Yaz demek küçük çocuklara hava atarak paten kaymak, manyak gibi imdb listelerinden film ve daha önce izlemediğim diziler izlemek, geleceğin yıldızlarına gitmek-ki bu yıl koç olduğumuz için daha mükemmel-, havuza girmek, dalmak, deniz kenarında manyak gibi kitap okuyup haftada 4-5 kitap bitirmek, bunu yaparken güneş kremi sürmediğim için gece acıdan gebermek, nasıl olsa kışın veririm diye hayvan gibi yemek (ama kışın da vermemek), odamı süsleyecek 100lerce polaroid çekmek, şort + öylesine bir t-shirt giyip çıkmak ve yinede mükemmel hissetmek, bütün bir gün konuşmayarak evde Abed'e bağlamak, analog kameralarıma taciz etmek, amaçsızca yürümek, ve-belki çok klişe olucak ama-, güneşi hissetmek demek! Yaz kısaca eğlenmek demek.

Eskiden çok kış insanı olduğumu düşünürdüm. Neden bilmiyorum ama bu yıl "sürekli kış olma" fikrinden tiksinmeye başladım. Havayı takmadan hareket edebilmek varken niye 100 kat giyinip üşümeyi sevmişim hiç bir fikrim yok.

Biraz  formdan düşmüşüm konudan konuya atlıyorum, ama kısaca şu dönüş yazımı toparlarsak; sınavlar bitti diye çok mutluyum ve hemen yaz gelsin istiyorum. Lütfen çabuk gelebilir mi? ^^

Teşekkürler, saygılar;

M



Son olarak: Bu ara taktığım şarkıyı paylaşmak istiyorum: http://youtu.be/HhuckvSkNgU