Sunday, 29 September 2013

şükretmek

Şükretmek belki de bütün insanların yapması gerekip yapmadığı tek ortak harekettir.
Sahip olamadıklarımızla o kadar meşgulüz ki elimizdekilerin hiç bir önemi yok gibi davranıyoruz.

Sizi suçlamıyorum.
Bende öyle davranıyorum.

Bir insanın en çok sahip olmak istediği şey belki de benim için değersiz, basit bir şey. Belki de benim çok istediğim şeyler başkasına hiç bir şey.
Ama bilemem.
Bi
le
me
yiz.

değer bilmek çok mu zor
evet.

şu an durup dururken aklıma geldi bu. ben odamda macbook pro'mla oturmuş müzik dinliyorum. dünyanın başka bir kıtasında, ya da türkiyede, ve hatta istanbulda bir çocuk bırakın mac book pro'yu, bir tabak sıcak yemeğin hayalini kuruyor. belki şu an bu yazıyı yazmak yerine sokakta olsam bi işe yarardım.

sen. evet sen. evde sevdiğin çocuk sana bu hafta iphone 5inden niye mesaj atmadı diye düşünüp makaron yiyip bi yandan güneşi beklerkeni izleyen kız. belki sende 5 dakikada bir "yokluğun acı veriorrrrr" tarzı tweetler atmak yerine bir işe yaramaya çalışsaydın hayat belki bir, belki yedi, belki de on kişi için çok daha güzel olurdu.(kendimi saymıyorum bile)

sana hiç gelmek bile istemiyorum facebook üzerinden dünyayı kurtarıp, her gün değer bilmek üzerine mevlana sözleri paylaşıp iki saat sonra "aşşkımmla bodrumdayızzzz" fotoğrafları paylaşıp hiç bir boka yaramayan orta yaşlı kadın. resmen olay çıksın da hiç bir işe yaramadığım hayatımı internet aktivistliği yapiyim diye bekliyorsun.


yanlış anlamayın.

ben bunların hiç birini yapmıyorum
çok cici kızım
ben hep yardım ederim
her gün şükrederim
gibi bir durum yok.



ama demek istediğim şey:

bence hepimiz biraz şükretmeliyiz.

<3


No comments:

Post a Comment